معماری
خانه / پژوهش‌های تاریخی / پان‌ترکیسم، تبار و فرهنگ اشکانیان‌

پان‌ترکیسم، تبار و فرهنگ اشکانیان‌

نژاد اشکانیان
پان‌ترکیسم، تبار و فرهنگ اشکانیان‌

پان‌ترکیسم، تبار و فرهنگ اشکانیان‌

اشکانیان خود میراث دار مادها و پارس‌ها بودند حتا در آداب ویژه. برای نمونه سورن، دشمن کراسوس رمی به رسم مادها روی خود را سرخاب می‌مالید و آرایش می‌کرد و گیسوان خود را از دو سوی می‌آویخت.[۱] شاهان اشکانی خود را از تبار هخامنشیان می‌‌شمردند و آیین و تشریفات هخامنشیان را زنده کردند. اردوان سوم نیز یکی از پسران خود را داریوش نامید[۲] و ادعای بازپس گیری میراث کورش را مطرح می‌کرد.[۳]

برخی نشانه‌های در دست

از دسته برتری‌های شاهنشاه این بود که دیهیمی بلند بر سر می‌نهاد و بر تختی زرین می‌خفت و گویا آرایش موی سر را چون هخامنشیان می‌آراست. در نشست‌های رسمی و مهم، پادشاه پارت به جای تاج بزرگ کنگره دار هخامنشی، دیهیمی مروارید نشان بر سر می‌گذاشت و آن را هردیان[۴] (= دیهیم افزوده) می‌نامیدند. اشکانیان هم‌چون هخامنشیان پردیس داشتند که در آن شیر، خرس و پلنگ برای شکار نگه می‌داشتند.[۵] ایشان به پی‌روی از پادشاهان هخامنشی مقرر کرده بودند که هر کس به حضور شاهنشاه می‌آید باید به همراه خود پیش‌کش آورد[۶] و در پایان برپایه‌ی یک بازگویی سنتی پارسی، گردآوری اوستا و نگارش کتاب‌های علمی (دانش‌نامه‌ها در قالب اوستا) و نسک‌های ورجاوند زرتشتی برای نخستین بار به‌دست شاه اشکانی ولاگاز (یکم یا سوم؟) انجام شد و دین زرتشت در این زمان با پشتیبانی اشکانیان، در ایران دوباره رواج یافت.[۷]

پارت‌ها تیره‌ای ایرانی بودند و زبان آنان نیز سراسر و بی‌گفتگو از زمره زبان‌های ایرانی در سده‌های میانه بوده است و خود یکی از مراحل رشد زبان فارسی کنونی را تشکیل می‌دهد. هم‌چنین اشکانیان ادعای بازگرداندن میراث گذشتگان خود یعنی هخامنشیان را داشتند و پیوسته خود را میراث دار فرمان‌روایی پرشکوه هخامنشی می‌دانستند.[۸] در پی تبار ایرانی‌ اشکانیان، نام‌های پادشاهان اشکانی نیز نمونه‌های آشکار و استواری از ایرانی بودن این دودمان هستند. این نام‌ها سراسر ریشه‌ی ایرانی دارند.

منابعقلمرو مرز اشکانیان

[۱]– پلوتارخس، کراسوس، بند ۲۱ . ۲۴

[۲]– دیوکاسیوس ۲۷/۵۹

[۳]– تاسیتوس، سال نامه‌ها، ۱۳/۴

[۴]– Herodien

[۵]– کریتیسن سن۱۳۸۴: ۳۸; فلاویوس فیلوستراتوس کتاب ۱ بند ۳۸

[۶]– فلاویوس فلوستراتوس، کتاب ۱، بند ۲۸

[۷]– کیریستین سن۱۳۸۴: ۵۰ / علی‌اُف ۱۳۷۸: ۱۳۵

[۸]– علی‌اُف۱۳۷۸: ۱۳۲

 

منبع: محسنی، محمدرضا ۱۳۹۲: “پان‌ترکیسم، ایران و آذربایجان”، چاپ دوم، پیش‌گفتار دکتر هوشنگ طالع، ص

درباره ی نگارنده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *